Read zweedse laarzen by Henning Mankell Clementine Luijten Jasper Popma Online

zweedse-laarzen

Op een herfstnacht schrikt ex-chirurg Fredrik Welin wakker: zijn huis, op een eilandje in de Oostzee, staat in lichterlaaie. Ternauwernood weet hij het brandende huis te ontvluchten. Hij heeft nog net tijd om twee linkerlaarzen aan te trekken.De volgende morgen is zijn woning tot de grond toe afgebrand. Fredrik moet zijn leven opnieuw vorm zien te geven, en dat terwijl hijOp een herfstnacht schrikt ex-chirurg Fredrik Welin wakker: zijn huis, op een eilandje in de Oostzee, staat in lichterlaaie. Ternauwernood weet hij het brandende huis te ontvluchten. Hij heeft nog net tijd om twee linkerlaarzen aan te trekken.De volgende morgen is zijn woning tot de grond toe afgebrand. Fredrik moet zijn leven opnieuw vorm zien te geven, en dat terwijl hij wordt beschuldigd van brandstichting. Hij voelt zich oud en ontheemd, zelfs als zijn grillige dochter opduikt om hem te steunen. Maar dan ontmoet hij de jonge journaliste Lisa. Zij wekt heel andere gevoelens in hem op; gevoelens die hij bijna vergeten was....

Title : zweedse laarzen
Author :
Rating :
ISBN : 27774189
Format Type : Kindle Edition
Number of Pages : 429 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

zweedse laarzen Reviews

  • natura
    2019-02-17 09:27

    Muy duro, mucha soledad y muerte, pero tambien una tímida esperanza en el futuro y una aceptación del paso del tiempo por parte del protagonista.No me convence que deje tramas sin rematar, pero también es verdad que es un reflejo más de la realidad vital: hay cosas que nunca sabremos porqué suceden y personas a las que nunca llegaremos a conocer por mucho que creamos que sí.

  • Julie Mestdagh
    2019-02-26 04:20

    Henning Mankell's laatste roman - Zweedse laarzen - is een pareltje dat ik met plezier heb gelezen. Hoewel het onderwerp van het boek, de zoektocht naar een pyromaan die verschillende huizen op eilandjes langs de scherenkust in rook laat opgaan, de idee wekt dat het om een thriller gaat, is het niet de zoektocht naar de dader die centraal staat. Integendeel. Centraal staan enkele typische levensgrote thema's, zoals de angst om ouder te worden / dood te gaan, eenzaamheid, vriendschap, banden met familie en hoe je de mensen rondom jou eigenlijk toch nooit helemaal blijkt te kennen. Mankell's heerlijke paragrafen weten als geen ander de sfeer op de eilandjes en tussen de eilandbewoners te beschrijven, de eenzaamheid druipt als het ware van de pagina's af. En toch krijg je als lezer de indruk in geen tijd verbonden te zijn met de verschillende karakters. Een boek dat boeit van begin tot einde, met enkele leuke sprongen naar het verleden ook. Prachtig geschreven. En fijn ook dat het hoofdpersonage uiteindelijk toch zijn Zweedse laarzen krijgt ;-)

  • Iris
    2019-03-17 07:07

    Terminé esta historia con un nudo en la garganta, pues es la última novela de uno de mis escritores favoritos. Desde que comencé con Wallander me atrapó con sus letras y retrasé la lectura de esta novela sabiendo que ya no habrá más. Esta historia es un retrato sobre la soledad, la muerte, la crueldad, realidad y aceptación de la vejez. Por lo menos nos presenta un rayo de esperanza para nuestro protagonista. Al terminar me incomodó que haya dejado historias inconclusas, pero luego entendí que la vida es así, no todo tiene explicación o solución y nunca llegamos a conocer del todo a quienes nos rodean.

  • Birgit
    2019-02-20 06:21

    Zweedse laarzen van Henning Mankell is het vervolg op Italiaanse schoenen en sluit hiermee de duologie af. Het speelt zich allemaal af op het eiland van Fredrik Welin, wanneer hij op een nacht wakker wordt, terwijl zijn huis in brand staat. Hij kan net op tijd naar buiten snellen, maar voor zijn huis is het te laat en alles is tot op de grond plat gebrand. Fredrik Welin vindt snel onderdak in de caravan van zijn dochter die zich ook op het eiland bevindt. Hij waarschuwt de instanties in verband met de brand en daarop volgt een onderzoek naar de brand. Maar dan lijkt alles in het nadeel van Fredrik Welin te draaien: heeft hij de brand aangestoken om zo te kunnen profiteren van zijn verzekering of loopt er een pyromaan rond op het eiland die niet ontmaskerd wil worden?Dit boek is net als Italiaanse schoenen weer zeer mooi geschreven door Henning Mankell met hier en daar zeer mooie fragmenten en citaten, die ik onder mijn recensie zal citeren. Het was echt een boeiend boek, dat ook aanspoorde om steeds verder te lezen, want wat je als lezer uiteindelijk wilt weten, is wie die brand nu effectief heeft aangestoken. Als lezer, leef je mee met Fredrik Welin. Ik kende het hoofdpersonage al uit het eerste boek, Italiaanse schoenen, en nooit is mijn verdenking op hem gevallen. Hij heeft misschien fouten gemaakt in zijn verleden, maar hij lijkt me niet iemand die zijn huis in brand zou steken om zo het geld van de verzekering op te kunnen strijken. Dus het is een interessante ‘zoektocht’ naar de dader. Het is natuurlijk geen echte whodunit thriller, want er gebeurt veel meer in het verhaal dan enkel dat. Het gaat ook over de verzoening met zijn dochter na jaren niet van haar bestaan af te weten. Zijn dochter woont in Parijs en probeert daar haar leven te leiden met haar nieuwe vriend en haar pasgeboren dochtertje. Het verhaal gaat niet alleen over zijn dochter, maar ook over Lisa Modin, een journaliste die hij leert kennen naar aanleiding van de brand van zijn huis. Zij wil hem interviewen daaromtrent en leeft intens met hem mee. Fredrik zoekt ook echt het contact met haar op, want hij voelt zich op zijn eiland zeer alleen en zoekt toch iemand om erover te kunnen praten. Zij is zo’n beetje zijn steun en toeverlaat in deze moeilijke tijden. Verder gaat het ook over zijn contact met mevrouw Oslovski, Nordin en Jansson. Je leert als lezer het hoofdpersonage beter kennen doordat hij ook vertelt over zijn verleden. Zijn relatie met zijn vader en zijn periode dat hij in Parijs geleefd heeft. Er is ook een constante verwijzing te merken naar het universele thema van de dood in dit boek. Waarschijnlijk omdat Fredrik door de brand van zijn huis beseft hoe snel gedaan kan zijn, maar misschien is dit ook een verwijzing naar het feit dat Henning Mankell, die aan kanker leed, zijn eigen dood voelde naderen. Het is echt een waardig vervolg op Italiaanse schoenen en het boek boeit van begin tot einde zonder te vervelen. Voor mij krijgt dit boek vier sterren, omdat het echt een aanrader is!Mooie citaten:Ik kan me niet herinneren dat hij met me speelde toen ik klein was. Wat ik me wel herinner, is dat ik voor mijn tiende leerde stropdassen knopen. Het kunstzinnig vouwen van servetten hoorde ook bij mijn opvoeding. Uiteindelijk moet ik in slaap gevallen zijn. Als ik onder grote druk sta, is het niet ongebruikelijk dat ik mijn toevlucht neem tot slapen. Op elk moment van de dag, waar ik ook ben, kan ik wegdommelen. Het is alsof ik mezelf dwing te slapen, net zoals ik als kind naar verstopplekken zocht. Ik richtte geheime ruimtes in tussen vuilnisbakken en kolenvoorraden, op de binnenplaatsen van de huurhuizen waar we woonden. Ik zocht in de bosjes naar het dichtste struikgewas. In mijn leven heb ik heel wat, voor anderen volstrekt onherkenbare verstopplekken achtergelaten. Maar geen enkele was zo volmaakt als de slaap.῀Het koste me normaal twintig minuten naar het dorp. Uitgerekend vandaag ging het aanzienlijk sneller. Ik minderde pas snelheid toen ik besefte dat ik mezelf in gevaar bracht. Ik begon te vermoeden dat mijn huis ook iets in mijzelf had doodgemaakt. Ook mensen kunnen dragende balken hebben die het begeven.῀‘Mijn naam is Lisa Modin’, zei de vrouw. ‘En jij moet de man zijn die vannacht zijn huis in vlammen zag opgaan. Ik vind het heel erg voor je. Het lijkt me verschrikkelijk, tragisch ook. Een huis en thuis zijn voor een mens immers als een buitenste huid.’῀Ik liep naar het hoogste punt van het eiland. Daarvandaan kan ik naar alle windstreken kijken. Grootvader maakte er ooit een bankje, waar hij en grootmoeder op warme zomeravonden altijd zaten. Of ze met elkaar praatten of samen zwegen weet ik niet. Maar als jonge knul – het was een paar jaar voor ze overleden – pakte ik grootvaders verrekijker eens en richtte die op hen. Tot mijn verbazing hielden ze elkaars hand vast. Het was een vanzelfsprekend gebaar van tederheid en dankbaarheid. Ze zijn eenenzestig jaar getrouwd geweest. Het bankje is vervallen. Ik heb het niet onderhouden. Ik heb het verwaarloosd, zoals zo veel hier op het eiland.῀Het was net of ik weer door het huis dwaalde. Door vele generaties vergaarde afdrukken van het leven waren in enkele korte nachtelijke uren weggevaagd. Onzichtbare sporen van bewegingen, woorden, stiltes, verdriet, pijn en gelach waren verdwenen. Zelfs het onzichtbare kan tot as en roet worden.῀Ver weg aan de horizon zag ik wolken samenpakken tot slecht weer. Ik keek uit over zee en bedacht dat ik binnenkort moest beslissen wat ik ging doen. Was mijn leven verbrand? Had ik ergens nog een sprankje waardoor ik me met iets anders bezig kon houden dan met de vernedering van het ouder worden? Was ik in staat een hernieuwde levenswil op te wekken?῀Nu de aanval voorbij was, bedacht ik dat het gewoon de ouderdom was. Tot nu toe had ik eigenlijk altijd gedacht dat het verstrijken der jaren weinig te betekenen had. Ik werd ouder, maar langzaam, onmerkbaar bijna. Ik kon niet meer in mijn boot springen zoals ik tien jaar geleden deed. Tegenwoordig moest ik met één hand steun zoeken om erin te stappen. Ouder worden was als mist die stilletjes komt aandrijven over zee.Maar misschien was dat niet mee zo. Ik was nu een oude man die bang was om dood te gaan. De stap over de onzichtbare grens zetten, was wat me uiteindelijk restte in het leven. Het was een stap die ik vreesde, meer dan ik eerder had vermoed.῀ ‘Het ouder worden en de dood’, zei Oslovski. ‘Ik las eens een citaat dat in een timmerwerkplaats aan de muur hing. Er stond dat je het leven niet zo serieus moet nemen, omdat je het toch niet overleeft.’Ineens draaide ze zich om en wierp een blik in de richting van de oprit waarover Lisa Modin zojuist was verdwenen en van de kleine zijweg die naar mijn auto en haar huis leidde. Ze was bang voor iets buiten haarzelf. Wat kon het anders zijn dan voor mensen?Ik liep naar de boot. In mijn vele jaren als arts was ik dagelijks bange mensen tegengekomen. Eén zomer had ik een paar weken waargenomen op de kankerafdeling van een van de grootste ziekenhuizen in het land. Doordat er een paar artsen van de afdeling ziek waren, moest ik in een periode van tien dagen verschillende patiënten een zeer slechte tijding brengen. Ik herinner me vooral een jonge man die naar de dokter was gegaan omdat hij op een ochtend wakker werd met een pijnlijke, stijve nek. De orthopeed die hem onderzocht dacht dat het misschien iets anders was. Een röntgenonderzoek bracht de juiste diagnose aan het licht.Ik zat met het resultaat voor me aan mijn bureau. De stijve nek was een ernstige, waarschijnlijke, ongeneeslijke vorm van kanker. De primaire tumoren zaten in zijn linkerlong, de pijn in zijn nek was een metastase die zich in een van zijn nekwervels verborg. Ik was degene die het hem moest vertellen. In het dossier zag ik dat Sven Roland Hansson in 1951 was geboren en dus negentien jaar oude was. Dit vond in 1970 plaats. In die tijd waren de mogelijkheden om kanker te genezen nog beperkt. Tegenwoordig overleven zes van de tien mensen een kankerdiagnose en de behandeling. In 1970 waren dat er misschien drie of vier.Ik wist dat ik hem waarschijnlijk een doodvonnis moest brengen, toen ik hem uit de wachtkamer binnenriep. Als er moeilijke uitslagen verteld moesten worden, was het gebruikelijk dat er een ervaren verpleegster bij was. Ik had een oudere vrouw die al jaren op de afdeling werkte, gevraagd in de spreekkamer aanwezig te zijn.De Sven Roland Hansson die binnenkwam was wat ze destijds een nozem noemden, een overjarig exemplaar. Hij droeg een groen jack en een kapotte spijkerbroek. Hij nam de verpleegster en mij onwillig op, gaf duidelijk te kennen dat hij haast had en wilde amper plaatsnemen op de stoel die ik hem aanbood.Toen ik de verpleegster had gevraagd hoe ik de patiënt de boodschap moest brengen, zei ze dat ik recht voor zijn raap moest zijn. Voor het vertellen van een ernstige uitslag bestond geen verzachtende manier. Het belangrijkste was dat de patiënt inzag dat de dokter die tegenover hem zat zijn lot serieus nam.Er wachtten nog veel onderzoeken voordat het artsenteam op de kankerafdeling zou besluiten welke behandeling hij zou krijgen. Daar had ik verder niets mee te maken, omdat ik geen specialist was en slechts invaller bij onderbezetting tijdens de vakantieperiode.Uiteindelijk ging hij zitten. Toen kon ik zien dat er een angst in hem begon te groeien. Het was blijkbaar niet eerder tot hem doorgedrongen dat hij en conclusie had moeten trekken uit het feit dat hij zich op de kankerafdeling bevond.Zo zorgvuldig mogelijk legde ik hem de ernst van zijn ziekte uit. Ik zag hem wit wegtrekken. Hij begreep het.Plotseling begon hij te schreeuwen. Het was net of iemand hem had gebrandmerkt of gestoken met een mes. Ervoor, noch erna heb ik ooit iemand zo horen schreeuwen als hij. Daarom vergeet ik het nooit. Ik had ernstig lijden zien sterven in van angst doortrokken stilte, ik had mensen horen brullen, maar nooit had ik de verandering gezien die deze jonge man doormaakte. Hij schreeuwde zo vreselijk dat de kauwgom uit zijn mond vloog en op mijn witte doktersjas belandde. Ik wist niet wat ik moest doen, maar de oude verpleegster schoot te hulp. Eerst pakte ze zijn hand. Hij rukte zich echter los en bleef schreeuwen. Toen pakte ze resoluut zijn lichaam vast, alsof hij een klein kind was. Tegelijkertijd wist ze zijn geschreeuw te overstemmen en zei tegen mij dat ik hem iets kalmerends moest geven.Een jaar later viel mijn oog toevallig op zijn naam in de krant. In die tijd was het nog ongebruikelijk om iets anders dan een christelijk zwart kruis als symbool in een rouw advertentie te gebruiken, maar in het kleine vierkant van Sven Roland Hansson prijkte een gitaar. Ik had een collega die narcotiseur was. Hij speelde gitaar. Hij wist me te vertellen dat de afgebeelde gitaar een Telecaster was, een van de belangrijkste elektrische gitaren aller tijden. Iets van dezelfde angst als bij Sven Roland Hansson meende ik nu in het gezicht van Oslovski te zien. Haar bange ogen vertelden hetzelfde verhaal.῀ Aan de achterkant van het boothuis lag een oeroude en lekke platboomd roeiboot die ik de afgelopen jaren niet meer had gebruikt. Ik duwde hem het water in en zag dat hij niet zo erg lekte als ik had gevreesd. Ik haalde de riemen uit het boothuis, legde een oud hoosblik op de bodem en stapte in de boot. Ik hoefde hem alleen maar te kunnen gebruiken om op en neer naar het rotseilandje te varen.In mijn kindertijd was er een grotere roeiboot op het eiland. Die was zwart, helemaal doordrenkt van de teer, en grootvader gebruikte hem als hij met netten viste. Aanvankelijk had grootmoeder geroeid. Toen ik groot genoeg was om de riemen te hanteren en te weten hoe ik de boot moest houden zodat grootvader met de netten kon werken, ging de taak op mij over.Opeens herinnerde ik me een voorval van toen ik een jaar of tien, elf was. Grootvader kreeg een zwemmende ree in het vizier. Zonder zich te bedenken liet hij het net dat hij in zijn handen had los, duwde me opzij en ging zelf aan de riemen zitten. Hij haalde de ree in, ging in de boot staan en sloeg met een riem op de kop van het dier.De riem brak. De ree zwom verder. Maar grootvader stortte zicht half uit de boot en wist de horens te pakken. Tegelijkertijd trok hij zijn mes en sneed de ree de strot door. Het ging zo snel dat ik eerst niet begreep wat er gebeurde. Pas toen hij het dode dier met bebloede handen aan boord trok, begreep ik het. Het dier keek me aan met grote glanzende ogen, zonder te zien.Ik had de dood leren kennen.Vanaf dat moment koesterde ik altijd een zekere angst voor mijn grootvader. Ik had iets bij hem gezien waar ik eerder geen vermoeden van had gehad. De nek breken van vissen dei hij uit zijn netten haalde was één ding. Maar deze slacht op zee trof mij volkomen onvoorbereid.Toen we aan land kwamen en hij het dode beest op de steiger kwakte, gaf ik over. Hij keek me misprijzend aan zonder iets te zeggen. Hij riep grootmoeder. Samen ontweiden ze de ree. Ik was weggelopen.De herinnering wekte het oude behagen tot leven. Het was haast zestig jaar geleden, maar ik kon de ferme haal in de hals die grootvader had gemaakt nog voor me zien. Hij straalde haat uit toen hij de riem stuksloeg op de horens van de bok. Ik vermoed dat hij met die kapotte riem tot aan de Finse kunst was geroeid als het nodig was geweest.Die gebeurtenis maakte mij als jonge knul al duidelijk dat mensen nooit helemaal zijn wat je denkt. Dat geldt voor iedereen. Ook voor mijzelf. Er steekt altijd iets onverwachts in de mensen die je tegenkomt, en die je inmiddels dacht te kennen.῀ ‘Nee’, zei ik. ‘Geen horloge.’‘Dan moet je het verloren hebben tijdens het roeien.’‘Nee’, zei ik. ‘Dat weet ik zeker.’‘Hoe weet je dat?’‘Dat weet ik gewoon.’‘Eigenlijk hebben mensen geen horloge nodig. Het leven valt toch niet te meten.’‘Je meet de tijd. Niet het leven.’Ze wierp me een blik toe, maar zei niets.Als arts werd ik elke dag geconfronteerd met de vluchtigheid van het leven. In tegenstelling tot predikanten, die preekten over de kortheid van het leven als een verschiet op het eeuwige leven dat wachtte aan gene zijde van het hier en nu, zag een arts wat de vluchtigheid feitelijk inhield. Er trok altijd een stroom beelden door mijn hoofd als ik dacht aan hoe de dood aanviel zonder dat zijn komst was aangekondigd. Zelfs ernstig zieke mensen, vaak oud, voor wie er geen uitweg meer was en bij wie het einde zich redelijkerwijs op elk moment kon aandienen, waren niet klaar om te sterven. Dat zeiden ze misschien wel tegen hun familie die op bezoek kwam, maar waar was het meestal niet. Als de familie vertrok en de stervende hen vriendelijk had uitgezwaaid, konden ze even later overvallen worden door tranen, angst en onpeilbare wanhoop.De dood werd het beste begrepen door kinderen. Dat was niet alleen mijn ervaring, maar ook iets waar we het als artsen onderling vaak over hadden. Hoe was het mogelijk dat kinderen, vaak heel jong nog, die een leven voor zich zouden moeten hebben, zich zo rustig en bewust opstelden tegenover het feit dat ze gingen sterven? Ze lagen in bed stilletjes af te wachten wat komen zou. In plaats het leven dat ze nooit zouden krijgen, bestond er een anderen, onbekende wereld die hun wachtte.Kinderen stierven bijna altijd volkomen stil.Het gebeurt niet vaak dat ik aan mijn eigen dood denk, maar toen ik in de auto zat en Louise zo slecht reed, drongen gedachten aan het einde zich op. Vroeger dacht ik dat een arts een andere dood stierf dan de mensen die je als patiënten kunt bestempelen. Een arts heeft weet van alle processen die ertoe leiden dat het hart, de hersenen en andere organen ophouden met functioneren. Daarom zou een arts zich ook op een andere manier moeten voorbereiden dan een mens met een ander leven en een ander vak. Nu besefte ik dat dat helemaal niet zo was. De dood is even onbarmhartig, ongewenst en ingewikkeld om je op voor te bereiden voor mij als arts als voor een ander. Ik weet niet of ik rustig zal sterven of met wanhopig verzet. Ik weet absoluut niets over wat er mij wacht.῀‘De dood snapt een mens nooit’, zei ik. ‘Die volgt geen wetten en regels. De dood is een onverbeterlijke anarchist.’

  • Yani Daniele
    2019-02-24 07:16

    creo que las altas expectativas me jugaron en contra, la cantidad de buenas reseñas también. Lo que me gustó del libro fue la ambientación en las islas, el ambiente de soledad pero a la vez de tener cercanía con las personas. Lo que no me gustó definitivamente fue el protagonista, si bien hacía el final puede llegar a caer un poco mejor, es un ser que me desagradó por completo, por sus actitudes, por como trata a las personas, sumado a eso, está el hecho que muchas cosas (o todas) quedan a medias, es como haber mirado por una ventana un ratito la vida de este viejo. La calificación en realidad es de 3 estrellas y medias a pesar de todo.

  • Ingrid
    2019-02-18 03:06

    Schitterend

  • Antonella Montesanti
    2019-03-19 10:23

    L'ultimo libro scritto da questo autore svedese è molto bello, ma allo stesso tempo struggente e malinconico.La storia di Fedrik Welin, anziano ex chirurgo tocca il cuore del lettore, fa riflettere su grandi temi come la vecchiaia, la solitudine, la morte che lentamente si avvicina.In un punto del libro Mankell descrive la vecchiaia come il camminare su una lastra di ghiaccio che piano piano diventa sempre più sottile, e non ho mai letto una similitudine più vera di questa.A far da cornice a tutto questo la bellezza crepuscolare degli isolotti svedesi, abitati da poche persone, ognuna rinchiusa nella propria solitudine, quasi a significare la somiglianza tra uomo e isola, entrambi unici nella loro solitaria bellezza.In mezzo a tutto il mistero di case incendiate, tra cui quella del protagonista, che si risolverà in maniera inaspettata e quasi sconcertante.

  • Sebastian
    2019-03-20 05:17

    Het vervolg op de Italiaanse schoenen. Roman van Mankell. Fantastische beschrijving van het leven op een klein en verlaten eiland en het leven van een gepensioneerde arts die eenzaam is een contact zoekt. Meesterlijk geschreven.

  • Mieke Schepens
    2019-02-25 10:16

    Voor in het boek staat:'Dit is een zelfstandig te lezen vervolg op Italiaanse schoenen.'Het boek is verdeeld in vier hoofdstukken, waar het verhaal van Fredrik Welin in de ik-vorm verteld wordt.Deze hoofdpersoon is niet meteen sympathiek te noemen, maar ik herkende hem op de een of andere manier wel als een echt persoon. De sfeer in het verhaal is niet prettig te noemen, eerder beklemmend. Fredrik Welin woont op een eiland waar hij van stamt, maar hoort er niet echt bij. Hij zal nooit een echte eilander worden. Hij is anders.Na de brand loopt Fredrik terug naar zijn verbrande huis;'Ik liep dichter naar de rokende puinhoop toe. De laars aan mijn rechtervoet knelde. Dis is wat ik bezit, dacht ik. Ongelijke laarzen. Al het andere is weg. Ik heb zelfs geen kleren om aan te trekken.'Tot op dat moment was hij er zich nog niet van bewust hoe vergankelijk alles is of kan zijn.Hij ziet nu ook dat het leven niet vanzelfsprekend is, mede omdat enkele personages komen te overlijden. Het leven houdt een keer op, net zoals het dichtgaan van deze scherenkust niet altijd iets is waar op gerekend kan worden. Dit onderwerp komt telkens weer terug. Ook nadat hij weer gedroomd heeft, deze keer over grotten;'Heel even dacht ik dat ik misschien nooit meer wakker zou worden als ik eenmaal sliep. De dood was me ineens heel nabij.' Steeds ligt het woord 'dood' op de loer in dit verhaal.En wie is die brandstichter? Dat is een vraag die tot het einde toe onbeantwoord blijft. Wat er gebeurt nadat Fredrik het te weten is gekomen zal je verbazen. Maar ook weer niet zo heel erg omdat je inmiddels een goede kijk hebt gekregen op de persoon Fredrik en op zijn handelen.Wanneer hij nog jong is, hoort hij een verhaal waar zijn grootouders nog lang over nadenken. Is het waar of niet? Hij was nog maar tien jaar maar dit was het moment dat hij het verschil kon zien tussen een leugen en een sterk verhaal. Dat heeft hij onthouden, zo zul je zien aan het einde van het verhaal wanneer vragen gesteld worden naar aanleiding van het overlijden van een personage.Hij neemt symbolisch afscheid van zijn leven als arts door zijn stethoscoop in het water te gooien en ontdekt dat iets van leven terug is gekomen in het water bij zijn steiger. Meteen daarna krijgt hij het bericht dat zijn nieuwe laarzen gearriveerd zijn.Rubberlaarzen spelen van het begin tot het eind in dit verhaal een rol in het leven van Fredrik. Hij heeft nieuwe besteld en het duurt lang voor ze geleverd worden. Hij kijkt er naar uit, want nieuwe laarzen betekenen ook kans op een nieuw begin. Een nieuw begin dat hij dan op een waardige wijze af kan sluiten. 'Het was al laat in augustus.Binnenkort zou het herfst zijn.Maar het donker beangstigde me niet meer.'In een nawoord geeft Henning Mankell ons, lezers nog een waardevolle boodschap mee:'Een kustlijn is altijd onaf, onbepaald, zwevend. Op dezelfde manier verhoudt de fictie in een verhaal zich tot de werkelijkheid. De gelijkenis bestaat wellicht, af en toe, maar het is vooral het verschil dat bepaalt wat er is gebeurd en wat er kon zijn gebeurd.Zo moet het zijn. Omdat de waarheid altijd provisorisch en veranderlijk is.Henning Mankell – Antibes, maart 2015'Rest in Peace, Henning Mankell. You will be missed.

  • Angelique Sa
    2019-03-08 03:33

    Eine bewegende und melancholische Geschichte übers Altwerden, über das Vergängliche und über den Tod *Inhalt*Mitten in der Nacht fängt das Haus vom 70jährigen Fredrik Welin an zu brennen, er kann sich gerade noch vor den Flammen retten. Nun steht er vor seinem abgebrannten Haus, mit zwei linke Gummistiefel und den Klamotten, die er am Leib trägt. Sonst ist alles verbrannt, Kleidung, Papiere, Erinnerungsstücke usw. Zum Glück kann er in dem Wohnwagen seiner Tochter erstmal unterkommen und macht sich Gedanken, ob sich ein Neuanfang in seinem Alter noch lohnt.*Meine Meinung*"Die schwedischen Gummistiefel" ist das letzte Buch von Henning Mankell. Als mich am 05.Oktober 2015 die Nachricht seines Todes erreichte, war ich unendlich traurig, einer der besten Autoren der Gegenwart und einer meiner Lieblingsschriftsteller hat uns verlassen. Umso mehr freue ich mich, sein letztes Buch lesen zu dürfen. Dieser Roman baut sich auf "Die italienischen Schuhe" aus dem Jahr 2006 auf. Und es ist genau wie der Vorgängerband kein Buch zum Schnelldurchlesen, ich habe die einzelnen Worte, die atmosphärischen Beschreibungen der Schären, der Einsamkeit und der Lebensweise von Welin genossen.Zitat S. 74 "Das Altern war ein Nebel, der still übers Meer herangezogen kam."Ich finde dieses Zitat einfach wunderbar, es drückt meine Gefühle über das Gelesene richtig gut aus.Das Buch ist sehr melancholisch, es dreht sich um das Altwerden, um die Einsamkeit und um den Tod aber auch um einen Neuanfang, der sich immer lohnt, egal, wie alt man ist.Der Titel "Die schwedischen Gummistiefel" hat einen direkten Bezug zur Geschichte, nach dem Feuer bleiben Fredrik nur noch zwei linke Gummistiefel und die Bestellung nach neuen "Made in Sweden" ist die ganze Zeit präsent. Mit Welin hat der Autor einen Charakter erschaffen, der nicht nur sympathisch ist. Auf der einen Seite kann man mit ihm mitfühlen und kann sein Verhalten nachvollziehen. Aber dann ist da immer noch die andere Seite, er ist seinen Mitmenschen gegenüber absolut nicht empathisch, in manchen Fällen bewegt er sich wie ein Elefant im Porzellanladen. Sogar seiner Tochter gegenüber benimmt er sich nicht, wie ein liebender Vater. Im Laufe des Buches nähern die beiden sich langsam an und man hofft, dass sich das Verhältnis der beiden stabilisiert. Und zum Abschluss des Buches noch einmal wunderbare Worte des Autors, die zum Nachdenken anregen:Seite 475Mittlerweile war es spät im August.Bald würde der Herbst kommen. Aber die Dunkelheit schreckte mich nicht mehr.*Fazit*Ein wunderbares Buch mit Tiefgang, wer den Schreibstil des Autors mag, sollte dieses Buch unbedingt lesen. In meinem Herzen und in seinen Büchern wird Henning Mankell weiterleben.

  • Peire Diederik
    2019-03-18 08:20

    vlot lezend boek-aangename roman.Mankell wist mij het lezen te herontdekken met zn thrillers-een van de beste!

  • Sarika
    2019-03-16 09:22

    I read this book with great melancholy and sadness. This is a sequel to "Italian shoes" and the very last book Henning Mankell ever wrote. In Italian shoes the narrator, Fredrik Welin, seemed like a confused curmudgeon who went about his business dodging away from life and people. He is a little bit more focused in this one, Svenska gummistövlar, Swedish wellingtons - I don't think there is a translation available yet in English. The title comes from the first chapter - he wakes up while his house is burning down and all he can grab with him is a pair of Swedish wellies, both meant for the left foot. He will have to move into his daughter's caravan until the case - which turns out to be arson - is cleared and he can start rebuilding his house and his life again. This story seems a bit more cohesive than Italian shoes. There is a story, for one. Somebody's playing with matches and although Fredrik is not a cop he has an inquisitive mind and a bad habit of snooping around. After some clever red herrings he will get to the bottom of it and realize who the arsonist is. But this isn't your run-of-the-mill whodunit so the ending is unusual as well. There is an honesty to the actions and to the dialogue of Fredrik Welin. There is also hope. In his 70's he is about to become a grandfather for the very first time in his life. Louise and her new family from Paris are coming to live with him. From my own life I can remember what joy a granddaughter can bring to man nearing his exit on this earth. I'm so very sorry my dad never got to meet my daughter.There is an elegance to Mankell's writing that I will miss more than anything. I have read so many of his books, seen so many in-depth interviews, read so much about him and admired him and his views for a long time it feels I'm saying goodbye to a friend. I take my hat off and bow down deep for the Maestro of our times. R.I.P.

  • miss.mesmerized mesmerized
    2019-03-18 07:04

    Fredrik Welin lebt alleine auf einer kleinen Schäreninsel. Der 70-Jährige hat nur wenig Kontakt, der Postbote kommt regelmäßig vorbei, an Land tätigt er seine Besorgungen und untersucht gelegentlich die Nachbarn. Als sein Haus nachts niederbrennt, verliert er alles, nichts bleibt ihm mehr, nicht einmal ein paar Gummistiefel. Nachdem die Spurensuche vergeblich verläuft, verdächtigt ihn sogar die Polizei, da kommt es ihm gerade recht, dass seine Tochter im fernen Paris seine Hilfe braucht. Henning Mankells letzter Roman ist kein Krimi, wofür er in Deutschland so bekannt ist. Es ist ein Abschied, Abschied vom Schreiben, Abschied vom Leben. Aus jeder Zeile spricht das nahende Ende – nicht nur, weil der erzählende Protagonist selbst schon im vorgerückten Alter ist und der Tatsache ins Auge sehen muss, dass sein Dasein sich langsam dem Ende zuneigt. Auch die alten Bekannten des Erzählers werden nach und nach weniger, ein schwacher Trost ist es ihm, dass junge nachrücken, seine Tochter Mutter wird. Das Leben wird auch in den letzten Jahren nicht einfacher, Beziehungen bleiben so kompliziert, wie sie es immer waren, aber die Erinnerungen sind mehr und ebenso das Gefühl von Verlust, vieles ist bereits vergangen und kommt nicht mehr. Aber man kann vergeben und nicht mehr alles in menschliche Hände legen, worüber zu urteilen ist.Ein melancholisches, tieftrauriges Buch. In gemäßigtem Ton nimmt es dem Leser die Hektik des Alltags, es verweigert sich der modernen Schnelllebigkeit und entschleunigt. Passender können Schreibstil und Inhalt kaum zueinander passen. Vermutlich kann dieser Text auch nur entstehen, wenn der Schriftsteller sich in einer bestimmten Fassung und Gefühlslage befindet. Für mich ein Abschiedsbrief eines geschätzten Autors.

  • Nathalie
    2019-03-02 06:22

    Wat een mooi boek van Henning Mankell opnieuw! Ik moet toegeven dat ik nog altijd details en nuances mis als ik wat moeilijkere romans in een andere taal lees, maar anderzijds vind ik het een niet te missen kans om het originele taalgebruik van de schrijver nog beter tot mij te nemen. Dit boek speelt zich af in en rond een fictieve Zweedse eilandengroep. Op een nacht brandt het huis van voormalig chirurg Fredrik Welin af en kan hij ternauwernood aan de dood ontsnappen met enkel wat bijeengescharrelde kledingstukken en 2 Zweedse linkse laarzen aan zijn voeten, die een amusante rode draad zullen gaan vormen doorheen het boek. Deze brand wordt een symbool voor het einde van het leven dat hij nadert. Terwijl er verder nog 2 huizen op de eilanden zullen afbranden en er wordt gezocht naar de dader, komt hij in contact met een journaliste, die lang vervlogen gevoelens bij hem opwekt en zoekt hij eveneens zijn dochter Louise terug op, die hem zowel aan het verleden als aan zijn al dan niet nog te verwachten toekomst doet denken . Wat wil hij haar en haar gezin achterlaten? Wat is de erfenis van zijn leven? Ik vind in dit verhaal dezelfde soort twijfels van Henning Mankell zelf terug, die hij ook in zijn levensverhaal "Drijfzand" verwerkte nadat hij het bericht kreeg dat er kanker bij hem werd vastgesteld. Het is een doorleefd verhaal over een gepensioneerde man die zijn leven overschouwt en probeert zich vast te houden aan wat hij er aan over houdt. Als je bovendien Drijfzand ook hebt gelezen, zal je eveneens door krijgen dat in deze roman zelfs ook enkele autobiografische feiten zijn opgenomen.

  • Andreas Steppan
    2019-02-23 02:10

    Wirkt zunächst nordisch kühl - ist aber voller menschlicher Wärme. Ein Roman über Einsamkeit, übers Altern, den Wandel der sich globalisierenden und der sich verengenden Welt, über die Rätsel des Menschseins und überraschende Möglichkeiten, Isolation zu überbrücken und sich nahe zu kommen - auch wenn's nicht den Konventionen entspricht. Bei aller Düsternis, die den Roman auch prägt, bleibt beim Lesen doch ein gutes Gefühl zurück. Mankell mag alle seine Figuren, verurteilt keinen, gibt jedem eine Chance - na ja, außer einigen, die sterben. Ermordet wird von ihnen übrigens niemand, denn es handelt sich um keinen von Mankells Krimis, auch wenn Straftaten vorkommen und die Auflösung eines rätselhaften Falls den großen Spannungsbogen bildet. Henning Mankell zeigt in diesem seinen letzten Buch noch einmal, dass er ein freier, großer, kluger Geist ist und dabei ganz am Boden geblieben. Und was für ein Erzähler. Warum dies vermutlich der beste Roman ist, der jemals über Gummistiefel geschrieben wurde, lest Ihr in meinem Blog:https://buchuhu.wordpress.com/2017/01...

  • Marc Tiefenthal
    2019-03-06 07:14

    Ronduit meesterlijk boek. Ik heb het in Franse vertaling gelezen en nergens ook maar een moment gedacht of iets niet zou kloppen. Ik heb er zelfs een zin uit losgepeuterd en bewerkt

  • Anne
    2019-03-07 09:15

    C'est l'histoire d'un homme de soixante dix ans qui se réveille dans sa maison en flammes ,on devine des le début qui est l'arsoniste .Il vit sur une île,aime la solitude et l'introspection ,voudrait tomber amoureux,la première venue fera l'affaire,sans résultat probant d'ailleurs. Il a une fille qu'il ne connaît pas très bien,ce qui n'est pas une mauvaise chose car au fil du récit il ira de surprises en surprises la concernant,certaines bonnes d'autres mauvaises.L'ensemble est plutôt ennuyeux

  • Tobias
    2019-03-09 10:31

    Tyvärr inte alls av samma kaliber som Italienska skor, men heller inte dålig. Kanske är skillnaden att huvudpersonen blivit ett antal år äldre och lika många år grinigare. Det gör att den mysiga stämning som genomsyrade Italienska skor oftast uteblir. Skillnaden ligger kanske också i en tunnare berättelse, kokad på rester från förra boken.

  • Hannie
    2019-02-20 03:26

    In het begin moest ik echt in het verhaal komen. Ik had ook een moment dat ik het even wat saai vond. Vandaar dat ik het boek in zijn totaliteit drie sterren heb gegeven. Toen ik er eenmaal in zat was het erg interessant en had ik moeite om het weg te leggen. Ik ben dan ook blij dat ik doorgezet heb.

  • Jurgen
    2019-02-21 06:21

    Mankells laatste roman is een prachtig slotakkoord. Vele vragen blijven open, en dat is niet erg, want deze melancholische roman biedt vooral gewoon hoop. Veroudering, eenzaamheid en opnieuw beginnen, daar gaat het over, en over het zoeken naar antwoorden op levensvragen. Tot het einde.

  • Hetty
    2019-03-13 09:03

    Overtuigend,tot het einde! Dank Henning Mankell!

  • Anyah
    2019-02-26 04:29

    Der fast 70jährige Arzt Fredrik Welin hat sich nach einem von ihm begangenen Kunstfehler auf eine kleine Schäreninsel zurückgezogen. Er lebte dort im Haus seiner Großeltern, bis zu der einen Nacht vor einem Jahr, als das Haus niederbrannte. Schnell wird ihm da klar, dass die Menschen, die hier leben, ihm noch immer nicht vollends vertrauen – er ist ein Zugereister für sie. Er gerät in den Verdacht, den Brand selbst gelegt zu haben. Nun lebt Fredrik auf der kleinen Insel im Wohnwagen seiner Tochter und hat nicht mehr viel übrig, als die Sachen in denen er vor dem Feuer floh. Als seine Tochter Louise seine Hilfe in Paris benötigt, ist er sofort zur Stelle. Doch genau zu dieser Zeit, kommt es erneut zu einem Feuer auf einer der Inseln.Dieser in der Ich-Form, aus Fredriks Sicht, geschriebene Roman Henning Mankells ist soviel mehr als ein Liebesroman oder Kriminalroman, er ist vor allem ein Abschied. Der Abschied eines ganz großen Schriftstellers unserer Zeit. Henning Mankell hat so viel von sich selbst und seinem eigenen Leben in die Geschichte einfließen lassen. Denn so wie Louise im Roman war er selbst zeit seines Lebens ein Aktivist, der sich für seine Ansichten aktiv eingesetzt hat, so z.B. für die Aktion: „Ship to Gaza“. Deshalb liegt ein klein wenig Melancholie über der Lektüre dieses wunderbaren Buches, in dem Henning Mankell noch einmal mehr die Schwächen, die Fehler und Abgründe der Menschen betrachtet. Im fesselnden Schreibstil und wundervoller Sprache erzählt der Autor die Geschichte, die zwar als Fortsetzung zu dem Roman „Die italienischen Schuhe“ gilt, doch eigenständig ist und einzeln gelesen und verstanden werden kann. Natürlich erhält dieses Buch fünf von fünf möglichen Sternen von mir und ich empfehle es absolut weiter, an Leser feiner, exklusiver Romane, für Fans von Henning Mankell ist dieses Buch sowieso ein Must-Read. Ich wurde noch einmal prächtig unterhalten von Henning Mankell und gehe nun der im Buch gestellten Frage nach, ob ein Mensch, der alles verloren hat, nicht viel Zeit hat oder ob es umgekehrt ist.

  • Cmorice
    2019-02-28 04:15

    Fredrik Welin, médecin à la retraite, vit reclus sur son île de la Baltique. Une nuit, une lumière aveuglante le tire du sommeil. Au matin, la maison héritée de ses grands-parents n’est plus qu’une ruine fumante.Réfugié dans la vieille caravane de son jardin, il s’interroge : à soixante-dix ans, seul, dépossédé de tout, a-t-il encore une raison de vivre ?Mais c’est compter sans les révélations de sa fille Louise et, surtout, l’apparition d’une femme, Lisa Modin, journaliste de la presse locale.Tandis que l’hiver prend possession de l’archipel, tout va basculer de façon insensible jusqu’à l’inimaginable dénouement.Après l’immense succès des Chaussures italiennes, auquel il fait suite, Les Bottes suédoises brosse le portrait en clair-obscur d’un homme tenaillé par le doute, le regret, la peur face à l’ombre grandissante de la mort ̶ mais aussi la soif d’amour et le désir ̶ , d’un être amené par les circonstances à revisiter son destin et à reprendre goût à la vie.Tel est l’ultime roman de Henning Mankell : une œuvre d’une sobriété élégiaque et poignante, traversée et portée par la beauté crépusculaire des paysages.Henning Mankell a partagé sa vie entre la Suède et le Mozambique. Outre la célèbre série « Wallander », il est l’auteur de romans sur l’Afrique et sur des questions de société récompensés par de nombreux prix littéraires, de pièces de théâtre et d’ouvrages pour la jeunesse. Henning Mankell est mort à Göteborg le 5 octobre 2015 à l’âge de 67 ans.Traduit du suédois par Anna GibsonPhilosophe de formation, Anna Gibson exerce à plein temps le métier de traductrice littéraire. Elle a traduit notamment Henning Mankell, Colm Tóibín, Monika Fagerholm, Klas Östergren, Aldo Leopold.

  • Rene Ijzermans
    2019-03-02 10:25

    2017 was voor mij het jaar van Henning Mankell: zo goed als chronologisch de hele Wallanderreeks gelezen en dan nu zijn sluitstuk, Zweedse laarzen.Al tijdens de Wallenderreeks viel me op hoe zijn schrijven als maar beter wordt. Gek genoeg schrijft Mankell erg breedvoerig, soms te, en tegelijkertijd weet hij ook in compacte zinnen thema's uit het leven raak te verwoorden.Zweedse laarzen is een prachtig geschreven boek. Dat voorop gesteld. Het boek gaat over een gepensioneerde arts die zich, zoals Mankell zelf, in de herfst van zijn leven bevind. Veel vaart heeft het boek niet, vooral niet in het begin, en dat was na Mankell flink wennen. Want Zweedse laarzen is toch vooral een boek over herinneren, soms zelfs niet relevant, wat verwarde. Het verhaal op zich begint veelbelovend: zijn huis op het eiland brandt af, hij ondergaat gevoelens van eenzaamheid, heeft een stugge verhouding met zijn dochter en in veel klinkt de angst voor het vreemde door. Pas na zijn bezoek aan zijn dochter in Parijs begint het verhaal te lopen, krijgt het verhaal meer body en komt er zelfs iets van spanning. Bijna terloops rolt hij tussen zijn herinneringen, beschrijvingen van de scherenkust, personages aan de wal en zijn veranderende houding ten opzichte van zijn dochter, de ware oorzaak van de verwoestende brand af. De dader blijkt toch dichterbij dan aanvankelijk gedacht, maar anders dan in Wallander houdt hij de dader de hand boven het hoofd en doet niets concreets met de kennis die hij heeft. Het lijkt wel alsof hij daarmee wil zeggen dat het op enige leeftijd niet meer om de waarheid gaat, omdat, zoals hij het boek besluit, de waarheid altijd provisorisch en veranderlijk is.

  • Joke
    2019-03-16 06:16

    Ik las nog niet echt veel van Mankell, maar dit boek kon me wel bekoren.Het boek start met een brand van de woning van Fredrik, een oudere man, gepensioneerd chirurg, wonend op een van de kleine eilanden aan de Zweedse oostkust.In de weken na deze brand leert hij een jonge journaliste kennen, waar hij verliefd op wordt, en haalt hij de banden met zijn dochter nauwer aan. En natuurlijk blijft er ook steeds het mysterie van de woningbrand.Eigenlijk gebeurt er niet zo echt veel in het boek, maar Mankell kan je wel heel goed laten meeleven (bijna letterlijk) met Fredrik. Als hij baadt in de zee, voel je bij wijze van spreken zelf je aderen stollen van de kou. Als hij praat met Lisa, de journaliste, voel je zijn ruwe onbeholpen karakter alsof je zelf zo bent.Aangezien ik zot ben van de scheringkusten van Zweden, is het wel een leuke extra om me zo hard te kunnen inleven.

  • S.BH
    2019-03-11 04:20

    J'ai aimé le décor du livre, les îles, Frederik à la fois attachant et bourré de défauts, la réflexion autour de la vieillesse, les souvenirs de jeunesse de Frederik. Un livre qui interroge sur le but de la vie, les raisons qui nous font avancer malgré les obstacles.Cependant, je n'ai pas réussi à m'intéresser entièrement à l'histoire. Je l'ai sûrement abordée comme un polar classique en oubliant parfois qu'il s'agit d'un roman philosophique et que la série d'incendies n'est pas le point essentiel de l'histoire.Ou alors peut-être aurais-je du commencer par Les Chaussures Italiennes pour entièrement apprécier le livre...

  • Clara
    2019-03-01 09:28

    Un point de vue très personnel, mais je n'ai pas du tout accroché avec ce livre, à cause de son protagoniste qui est, à mes yeux, complètement antipathique. Le bouquin me tombait des mains, j'ai eu beaucoup de mal à le finir, parce que ce vieux monsieur ne suscitait chez moi aucune curiosité. Je le trouvais amorphe, désagréable et tout à fait dégueulasse dans sa relation avec les femmes. Bref, ça n'a pas marché pour moi et je n'y ai pas trouvé la poésie que beaucoup d'autres semblent apprécier.

  • Ann
    2019-03-18 09:09

    Jag läste den som fristående bok och inte som uppföljaren av Mankells tidigare bok Italienska skor>/i>. Jag kan därför inte vara helt rättvis i min bedömning. Boken låter sig läsas som fristående berättelse, trots att jag anar att ha gått miste om detaljer, hänvisningar och återkopplingar. Själv fick jag aldrig kontakt med protagonisten och tråkades ut av hans minnen som alltför lägligt gjorde sig påminda. Ö-livet såsom Mankell såg och beskrev det samt bokens tema om åldrandets fysiska och psykiska vedermödor är insiktsfulla återgivna.//Ann

  • Jeanette
    2019-02-25 06:07

    Het boek hieraan voorafgaand 'Italiaanse schoenen' vond ik heel knap geschreven . Van 'Zweedse laarzen' had ik dan ook hooggespannen verwachtingen. Ik vind het knap geschreven en het geeft een beeld van het leven van een 70 - jarige man. Na het lezen van het boek bleven er voor mij nog aardig wat vragen over. Een echt open eind boek. Misschien wel de bedoeling van de auteur om mij, de lezer, nog veel te laten denken?

  • Ellen De Jaegher
    2019-03-08 03:15

    Een boek dat wel een meeslepende stijl heeft om je mee te nemen maar uiteindelijk is het een nietszeggend verhaal. Je hoopt als lezer de ganse tijd dat er iets tussen Frederick en Lisa gaat, gebeuren maar hier laat de schrijver je mooi op je honger zitten. Ook het verhaal van de dochter komt even wat dichter om dat nadien volledig op de achtergrond voort te kabbelen zonder echt nuttige info te verschaffen.